Einde en verderzetting van een mooi verhaal

Einde en verderzetting van een mooi verhaal

Allegre staat in diverse talen voor vrolijkheid, veerkracht en flexibiliteit. Precies dat wat we mensen willen aanleren!

De beslissing om met Sara de samenwerking stop te zetten, is voor mij het best te omschrijven als het proces wat je doormaakt als je door een (echt)scheiding gaat. En dit wil ik graag in alle openheid met je delen omdat ik niet wil dat deze boodschap enkel over mij gaat. Ik ben niet de enige die dit doormaakt (ook al zegt mijn hoofd daar iets anders over), dus misschien biedt deze openheid jou ook wel iets.

Oorspronkelijk was er verliefdheid: een euforie, een verwondering en een diepe blijdschap en dankbaarheid. Daarna kwamen de eerste tekenen dat we niet ‘één’ waren, maar 2 verschillende personen. Dit zorgde voor ontgoocheling, verdriet, angst en boosheid. Dit betekende ook dat ik in mijn hoofd probeerde oplossingen te zoeken, zoals relativeren, rationaliseren, herkaderen, de ander proberen te veranderen. In mijn gedrag wisselde dat tussen hard mijn best willen doen, boos worden om de ander ‘onder controle’ te krijgen, passief worden omdat ik opgaf.

Mijn focus lag daarbij voortdurend op de ander. Logisch, want dit was een heel mooi verhaal wat ik niet zomaar verloren wilde laten gaan. Ik geraakte daardoor onderweg mezelf en dus ook mijn waarden kwijt. En toen die beetje bij beetje terug op de voorgrond kwamen, kwam de eerste afstand eraan. Het werd langzaam helder: ‘ik wil dit niet meer’.

Net daarom werd het toen weer even heel erg moeilijk. Want dan kwam mijn hoofd om de hoek piepen met opnieuw een hele horde vragen en adviezen die niet helpend waren, zoals: ‘Wat gaan de mensen wel niet van mij denken?’, ‘We kennen toch ACT, hoe kan het dan dat wij hier niet uit geraken?!’, ‘Hoe moet het dan in de toekomst verder?’, ‘Hoe krijgen wij dit ooit geregeld?’ Met daarbij dan een hele invulling van wat de ander aan het denken is, hoe die zich voelt en vooral vele voorspellingen over wat de ander zal doen. Niet zo handig! Allemaal gedachten die gevoed werden door angst, schaamte, verdriet, boosheid en machteloosheid. Pijn.

En hier zijn we dus nu aanbeland. Ieder terug in contact met zichzelf en elk met onze waarden. Terugkijkend heeft dit proces mij een aantal waardevolle lessen geleerd:

  • Acceptatie is een proces dat niet gaat over ‘je wringen in iets omdat je iets niet wil laten schieten’.
  • Waarden gaan niet over hoe je de dingen wenst. Het gaat over wat mij voldoening schenkt, waar ik fundamenteel mijn tijd aan wil spenderen.
  • Acceptatie is een proces en niet iets wat je kan afvinken. De ontgoocheling, de angst, het verdriet en de schaamte is niet opgelost door uit elkaar te gaan. Die emoties zullen mij nog wel een keertje kruisen bij de nieuwe stappen die we elk zullen zetten.
  • Ons hoofd streeft naar coherentie. Het doet dan heel erg zijn best om de ander in een hokje van ‘slecht’ of ‘goed’ te kunnen plaatsen zodat je weer kan volgen en daardoor op het eerste zicht rust in kan vinden. Dit bepaalt dan ineens je blik op de ander terwijl we 3 jaar ontzettend leuke dingen hebben gedaan samen. Dit kunnen nuanceren zodat je die mooie ervaringen ook niet verloren laat gaan, is een ontzettend mooie vaardigheid die ertoe leidt dat wij van elkaar nog steeds kunnen zeggen dat we elkaar goede ACT-opleiders, -trainers en –therapeuten vinden. Daarom zullen we ook nog samen de bootcamp Een bedrijf heeft alleen zoveel meer kanten dan het aanbod wat je doet. Daar vonden we elkaar niet meer in. En dat mag.

Ik houd er ook aan om jullie te bedanken voor de samenwerking en het enthousiasme wat ik bij jullie mocht ervaren de afgelopen jaren, want ook dat maakte deze 3 jaren voor mij als een hele mooie, bijzondere ervaring!

Warme groet en tot binnenkort,

Annick